Danica Maksimović iz Gračanice, jedna iz plejade mladih likovnih stvaralaca sa Kosova i Metohije, slika “rodnu grudu, običaje, detalje i motive iz rodnog kraja, posvećujući svoje stvaralaštvo srpskoj baštini.
Kao akademski slikar sa master studijama iz Velikog Trnova u Bugarskoj, ova mlada slikarka, rođena 1992. godine u Prištini, desetogodišnje stvaralaštvo zaokružila je prvom samostalnom izložbom u “najdražem mestu na svetu” – Milutinovoj Gračanici.
“Samostalna izložba plašila me i radovala, jer sam strahovala od ocena rodbine, prijatelja, mojih kolega i onih na koje se ugledam”, kaže Danica za Srnu.
Plašila se da li će “stručni svijet” u njenim radovima prepoznati ono što krasi svaki srpski dom na Kosovo i Metohiji, počevši od starinarnica, božićnog ručka do nezaobilaznih motiva pretočenih u običaje, ručne radove, nošnju, gostinsku sobu…
“Ako sudim na osnovu onog što su rekli i laici i ostvareni umetnici, moram reći da sam prezadovoljna i da sam uspela da kod svih izazovem divljenje i reči podrške”, navodi Danica.
Prvih deset godina njenog stvaranja praćeno je tjeskobom prostora, skučenošću i ograničenošću.
“Bez slobode u fizičkom smislu, sa pogledom u začarani spoljni svet u kome si kao pripadnik srpskog naroda nepoželjan i željom da taj spoljni svet razobličiš crtežom.
To je teret sa kojim bi teško izašli na kraj i daleko iskusniji stvaraoci”, objašnjava Danica.
Ona ističe da će, uz slikarstvo, nastaviti bavljenje i fotografijom i duborezom.
Priča o davno odbačenim predmetima, stvarima, o testiji, krčagu, Gračanici zadužbini kralja Milutina i ognjištu.
Ono što osmisli u Gračanici i na Kosovu i Metohiji poslije zaokružuje u ateljeu u Nišu.
Gdje god da boravi ili se sa platnom i bojama seli, u podsvijesti joj je začarani krug u kome na Kosovu i Metohiji žive njeni vršnjaci.
Danica strahuje od posljedica njihove izolacije, jer “život u skučenom prostoru bez ideje vodi u propast“.
