Opet se srpska politika pravi mutava, a srpski mediji brecaju na rezultate Popisa stanovništva u BiH.
Ova situacija me podsjeća na ratne godine, kad se nekoliko minuta prije svake veće eksplozije u Sarajevu iza nekog ćoška obavezno nalazila ekipa neke strane tv-kuće. Za to vrijeme na srpskoj strani nije postojala ni domaća tv-ekipa koja bi snimala dejstvovanje snajpera po Grbavici, Nedžarićima, Dobrinji, nisu postojali snimatelji koji bi snimili svakodnevno granatiranje Ilidže, Hadžića, Vogošće, Ilijaša. Nije postojala ekipa koja bi snimala i pričala o skoro potpunoj opsadi tadašnjeg Srpskog Sarajeva i terorisanju stanovništva istog. Ali, postojali su beogradski urednici, koji su sjedeći, uz viskić, bestidno projektovali lažne priče o bacanju srpske djece lavovima u sarajevskom zoološkom vrtu i priče o zločinima Hanke Paldum nad srpskim djevojčicama “u Hankinoj privatnoj javnoj kući”.
Te tako i danas. Dok su u toku Popisa stanovništva 2013. godine, Muslimani na noge digli cijelu dijasporu, popisivali u džamijama, u privatnim kućama i po nekoliko desetina ljudi, dok su popisivali desetine, možda i stotine hiljada onih koji u BiH iz inostranstva dođu jednom godišnje, dotle su Srbi mirno slušali nebuloze onih koje su odabrali za svoje političke predstavnike, a koji bi trebalo da ih organizuju u istu akciju. Od stotina izbjeglih iz BiH – moje braće, sestara, rodbine, prijatelja i poznanika, koji žive od Srbije i Crne Gore do Australije i Amerike, ne znam nikoga ko je samostalno ili organizovano došao na Popis stanovništva u BiH . Dakle, ne znam da je bilo koja institucija, nevladina organizacija ili bar Crkva organizovala odlazak Srba da se popišu na pradjedovskoj zemlji, u zemlji u kojoj su rođeni ili u njoj nekad živjeli.
Od 1.365.093 Srba, 242.032 Jugoslovena (a znamo ko je uoči samog rata mogao biti Jugosloven u BiH) i 10.048 Crnogoraca sa Popisa stanovništva u BiH 1991. godine, danas je ostalo 1.086.733 onih koji se izjašnjavaju kao Srbi.
Bosni i Hercegovini, dakle, fali minimum 200.000 prijeratnih Srba, a taj broj, moguće je da dostiže i cifru od 400.000 već pomenutih.
Toliko o institucijama Republike Srpske, institucijama Republike Srbije, toliko o Srpskoj pravoslavnoj crkvi, o Srpskoj akademiji nauka i umjetnosti, srpskim privrednicima i svim organizacijama i pojedincima koji brinu o srpskom nacionalnom biću.
Ovo je ujedno i demant onima koji pričaju o velikosrpskoj ideologiji srpske države, crkve i njihovih institucija.
PIŠE: PEĐA KOVAČEVIĆ
