Na današnji dan 1982. godine, u beogradskoj Jovanovoj ulici, na broju 39, preminuo je veliki pisac Meša Selimović, a sahranjen je 14. jula u Aleji zaslužnih građana u Beogradu pored Skendera Kulenovića i Miloša Crnjanskog.
Selimović je rođen 26. aprila 1910. godine u Tuzli i jedan je od najvećih bosanskohercegovačkih pisaca.
U rodnom gradu završio je osnovnu školu i gimnaziju, a 1930. godine upisao se na studijsku grupu srpskohrvatski jezik i jugoslovenska književnost Filozofskog fakulteta u Beogradu. Diplomirao je 1934. godine.
Selimovićeva najpoznatija djela su: ”Derviš i smrt” i ”Tvrđava,” ali romani kao što su ”Tišine” i ”Magla i mjesečina” pokazuju pravog Selimovića i njegovo stvaralaštvo.
Njegova djela su odlični pokazivači stanja društva u kojem se nalazimo danas, a o tome najbolje govori sljedeći citat:
– Zar može čovjek tako potpuno uspavati svoju savjest? Zar može prekinuti misao, kao konac, i zabraniti sebi razmičljanje o posljedicama, ne želeći da zna za njih? Eto, izgleda da može. Nagon nas brani potpunim zaboravom, da bi nas spasao od mučenja zbog odgovornosti. Ako je tako, a drugog objašnjenja nema, onda je čovjek prilično prljav stvor, čak i kad nije svjestan svojih postupaka. Jer, neće da ih bude svjestan!
